Οἱ νεολιθικοὶ οἰκισμοὶ «Πέρδικα 1 -Νταουτζιά» καὶ «Πέρδικα 2″ τῆς περιοχῆς Ἁλμυροῦ

  1. Ὁ νεολιθικὸς οἰκισμὸς «Πέρδικα 1 – Νταουτζιά»

Στὶς ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες ἡ νεολιθικὴ θέση «Πέρδικα 1 – Νταουτζιά»  ἀναφέρεται καὶ εἶναι γνωστὴ μὲ τέσσερες διαφορετικὲς ὀνομασίες βασισμένες στὴ  σύγχρονη ὀνοματολογία τῆς περιοχῆς:  «Παλαιοχώρι» ἤ «Γιουζλάρ» ἤ «Χατζίδη» ἤ «Νταουτζά».[1] Τὴν ὀνομασία «Πέρδικα 1 – Νταουτζιά» χρησιμοποιοῦμε, ἐντελῶς συμβατικὰ βεβαίως, ὡς ὀνομασία τοῦ νεολιθικοῦ οἰκισμοῦ ὁ ὁποῖος  ἀναπτύχθηκε στὴ θέση αὐτή, χρησιμοποιῶντας τὴν ὀνομασία  τὴν ὁποία προσέδωσαν στὸν νεολιθικὸ αὐτὸν οἰκισμό οἱ ἐρευνητές ἀρχαιολόγοι.

Ὁ νεολιθικός, λοιπόν, οἰκισμὸς «Πέρδικα 1 – Νταουτζιά» («Παλαιοχώρι» ἤ «Γιουζλὰρ» ἤ «Χατζίδη» ἤ «Νταουτζὰ»)   εἶχε ἐντοπισθεῖ καὶ σημειωθεῖ, γιὰ πρώτη φορά,  ἀπὸ τοὺς Wace καὶ Thompson, ὕστερα  ἀπὸ ὑπόδειξη πρὸς αὐτοὺς τοῦ Νικόλαου Γιαννόπουλου. Σύμφωνα μὲ τοὺς  Wace καὶ Thompson ἡ θέση βρισκόταν σὲ ἀπόσταση, ὅπως οἱ ἴδιοι σημειώνουν, «μισὴ ὥρα δυτικὰ ἀπὸ τὸ χωριὸ Νταουτζιά».[2]

Ὁ νεολιθικὸς οἰκισμὸς «Πέρδικα 1 – Νταουτζιά», στὴν εἰκόνα τοῦ τοπίου ὅπως αὐτὸ διαμορφώθηκε στὴν ἐποχή μας, βρίσκεται σ’ ἕνα μόλις διακρινόμενο ὕψωμα, 1,5 μ. ψηλότερο  ἀπὸ τὴν γύρω ἔκταση. Τὰ ὑπολείμματά του βρέθηκαν  στὴ συμβολὴ δύο μικρῶν ρεμάτων, τὰ ὁποῖα, ὕστερα  ἀπὸ μικρὴ σχετικῶς αὐτόνομη πορεία, καταλήγουν καὶ ἐκβάλλουν στὸ Χολόρεμα,  τὸν Χαλαῖο ποταμὸ τῆς ἀρχαίας ἐποχῆς. Διαβάστε περισσότερα

Οἱ νεολιθικοὶ οἰκισμοὶ τῆς περιοχῆς Ἁλμυροῦ «Κόμβος Μικροθηβῶν» καὶ «Ἀϊδινιώτικη Μαγοῦλα»

 

  1. Ὁ νεολιθικὸς οἰκισμὸς «Κόμβος Μικροθηβῶν»

Ἡ ὀνομασία «Κόμβος Μικροθηβῶν» γιὰ τὸν νεολιθικὸ αὐτὸν οἰκισμὸ δόθηκε ἐπειδὴ ἡ θέση τοῦ ἐντοπίστηκε ἀκριβῶς στὸν «Κόμβο τῶν Μικροθηβῶν», στὴ διασταύρωση τῆς Ἐθνικῆς  Ὁδοῦ Ἀθηνῶν – Θεσσαλονίκης καὶ τῆς ὁδοῦ Βόλου – Φαρσάλων. Ἔτσι χρησιμοποιοῦμε γιὰ τὸν νεολιθικὸ αὐτὸν οἰκισμὸ τὴν ὀνομασία «Κόμβος Μικροθηβῶν», ὀνομασία γνωστὴ καὶ εὔκολα ἐντοπίσιμη ἀφοῦ χρησιμοποιεῖται καὶ σὲ σύγχρονες δημοσιογραφικὲς ἀνταποκρίσεις.

Ἀξιοσημείωτο χαρακτηριστικὸ τῆς νεολιθικῆς οἰκιστικῆς  αὐτῆς  θέσης εἶναι ἡ ἀσυνήθιστα μεγάλη της ἔκταση ἡ ὁποία τὴν καθιστᾶ, ὡς πρὸς αὐτὸ τὸ  χαρακτηριστικό, τὸν μεγαλύτερο ἐκτεταμένο οἰκισμὸ στὴν ἀνατολικὴ παραλιακὴ Θεσσαλία. Ἡ ἔκταση τοῦ νεολιθικοῦ οἰκισμοῦ  «Κόμβος Μικροθηβῶν» ξεπερνᾶ τὰ 300 στρέμματα. Τόση εἶναι, τοὐλάχιστον, ἡ ἔκταση στὴν ὁποία ἐντοπίστηκαν ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα ποὺ φαίνεται νὰ ἀνήκουν σ’ αὐτόν. Πολὺ πιθανὸν θεωροῦμε ἡ τόσο μεγάλη ἔκταση τῆς θέσης νὰ μὴν καθορίζει τὰ ἀρχικὰ ὅρια τοῦ νεολιθικοῦ οἰκισμοῦ ἀλλὰ νὰ ὀφείλεται σὲ διασκορπισμό τῶν ὑπολειμμάτων του σε κατοπινότερες ἐποχές. Διαβάστε περισσότερα

Ὁ νεολιθικὸς οἰκισμός τῆς περιοχῆς Ἁλμυροῦ «Φθιώτιδες Θῆβες»

  1. Ὁ νεολιθικὸς οἰκισμὸς «Φθιώτιδες Θῆβες»

Οἱ ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες οἱ ὁποῖες ἔχουν γίνει  στὸν λόφο «Κάστρο» τῶν «θιωτίδων Θηβῶν» ἔδειξαν ὅτι ἡ θέση κατοικήθηκε ἀπὸ τὸ τέλος τῆς Νεότερης Νεολιθικῆς Ἐποχῆς καὶ σὲ ὁλόκληρη  τὴν Τελικὴ  Νεολιθικὴ  Ἐποχή.

Ἡ σαφὴς περιγραφὴ τῆς οἰκιστικῆς ταυτότητας  τοῦ νεολιθικοῦ οἰκισμοῦ «Φθιώτιδες Θῆβες» εἶναι δύσκολο ἐγχείρημα διότι τὸ ὑπολείμματά του δὲν βρίσκονται στὴν ἀρχικὴ τους θέση καὶ ἀρκετά ἔχουν ἐπαναχρησιμοποιήθεῖ καὶ ἀναμιχθεῖ μὲ εὑρήματα ἄλλων ἐποχῶν.

Παραθέτουμε ἀρχικῶς χαρακτηριστικά, λίαν περιληπτικά, ἀποσπάσματα σχετικῶν ἐκθέσεων τῶν μελῶν τῆς Φιλαρχαίου Ἑταιρείας Ἁλμυροῦ, οἱ ὁποῖες συντάχθηκαν ἔπειτα ἀπὸ εἰδικὲς «ἀρχαιολογικὲς ἑκδρομὲς» τὶς ὁποῖες πραγματοποίησαν στὸν χῶρο αὐτόν πολὺ πρὶν ἀρχίσουν οἱ ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες καὶ ἀνασκαφὲς τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων ἀρχαιολόγων. Διαβάστε περισσότερα

Ὁ νεολιθικὸς οἰκισμὸς «Πύρασος».

  1. Ὁ νεολιθικὸς οἰκισμὸς «Πύρασος»

Ἕνας  ἀπὸ τοὺς νεολιθικοὺς οἰκισμοὺς τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τοῦ Ἁλμυροῦ, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν καὶ ἀναπτύχθηκαν  κατὰ τὴν Ἀρχαιότερη Νεολιθικὴ Ἐποχὴ, ὅπως τὴν καθορίσαμε χρονολογικὰ παραπάνω,  ἤτοι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν  6.700/6.500 περίπου, χρόνων μέχρι, πάλι περίπου, τὴν ἐποχὴ τῶν   5.800/5.600 π.Χ., χρόνων, βρισκόταν στὴ θέση «Πύρασος»,[1] στὴν περιοχὴ  τῆς σημερινῆς  Νέας Ἀγχιάλου.

Ἡ «Πύρασος» εἶναι ἕνας  ἀπὸ τοὺς τέσσερες ἀρχαιότερους καὶ μακροβιότερους νεολιθικοὺς οἰκισμοὺς τῆς εὐρύτερης περιοχῆς Ἁλμυροῦ, ἀφοῦ, ὅπως ἔδειξαν οἱ ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες καὶ ἡ μελέτη τῶν σχετικῶν εὑρημάτων, ὁ οἰκισμὸς ὑπῆρξε συνεχῶς ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότερη Νεολιθικὴ Ἐποχὴ μέχρι καὶ τὸ  τέλος τῆς Τελικῆς  Νεολιθικῆς  καὶ συνέχισε τὴν ὕπαρξή του καὶ  σὲ κατοπινότερες ἐποχές.

Οἱ ἄλλοι τρεῖς μακροβιότεροι οἰκισμοί, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης ὑπῆρχαν καὶ δραστηριοποιοῦνταν σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς Νεολιθικῆς  Ἐποχῆς, ἀπὸ τὴν ἐποχή, περίπου, τῶν    6.700 χρόνων π.Χ. μέχρι καὶ τὴν ἐποχὴ τῶν 3.100 χρόνων π.Χ., ἦταν ἡ «Ἀϊδινιώτικη Μαγοῦλα», ὁ «Μύλος Βαΐτση» καὶ ἡ «Ἁλμυριώτικη Μαγοῦλα». Διαβάστε περισσότερα

Από τις Αιγές του Φιλίππου Β΄ στον οικουμενικό Αλέξανδρο – Εντυπώσεις από την  εκδρομή της Φιλαρχαίου Εταιρείας Αλμυρού «Όθρυς»

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΓράφει η Ελένη Χ. Δημάκου – Μέλος του Δ.Σ. της Φιλαρχαίου Εταιρείας Αλμυρού «Όθρυς»

Την Κυριακή  10 Μαρτίου 2024, μέλη και φίλοι της Φιλαρχαίου Εταιρείας Αλμυρού «Όθρυς» από Αλμυρό και Βόλο πραγματοποίησαν ημερήσια πολιτιστική εκδρομή στις αρχαίες Αιγές, τη βασιλική μητρόπολη των Μακεδόνων. Η εκδρομή διοργανώθηκε από το σωματείο μας, στο πλαίσιο των προγραμματισμένων επισκέψεών μας σε χώρους ιστορικού και αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Αυτή τη φορά σειρά είχαν οι αρχαίες Αιγές (η γνωστή μας «Βεργίνα»), ο χώρος-σύμβολο της Μακεδονικής ηγεμονίας. Διαβάστε περισσότερα

Γενικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν Νεολιθικῶν Οἰκισμῶν τῆς Περιοχῆς Ἁλμυροῦ.

 

Γενικὰ χαρακτηριστικὰ

τῶν νεολιθικῶν οἰκισμῶν τῆς περιοχῆς  Ἁλμυροῦ

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μέχρι σήμερα γνωστοὺς  καί, μὲ ἀρκετὴ ἀκρίβεια, ἐντοπισμένους παραπάνω νεολιθικοὺς  οἰκισμοὺς  στὴν εὐρύτερη   περιοχὴ  τοῦ Ἁλμυροῦ, συμφώνως μὲ τὰ ἀποτελέσματα καὶ τὰ συμπεράσματα τῶν ἀρχαιολογικῶν ἐρευνῶν οἱ ὁποῖες  πραγματοποιήθηκαν σ’ αὐτούς, εἶναι μικρῆς ἐδαφικῆς ἔκτασης. Διαβάστε περισσότερα

Οἱ Νεολιθικοὶ Οἰκισμοὶ τῆς Περιοχῆς Ἁλμυροῦ

Οἱ νεολιθικοὶ  οἰκισμοὶ  τῆς περιοχῆς Ἁλμυροῦ

Δεκαοκτὼ ἀναγνωρισμένοι καὶ μὲ ἀκρίβεια ἐντοπισμένοι στὴν ἐποχή μας,  ἀπὸ τοὺς εἰδικοὺς ἐρευνητὲς ἀρχαιολόγους, εἶναι οἱ νεολιθικοὶ  οἰκισμοί, οἱ ὁποῖοι ἱδρύθηκαν, ἀναπτύχθηκαν καὶ δραστηριοποιήθηκαν, κατὰ τὶς  διαφόρους περιόδους τῆς Νεολιθικῆς  Ἐποχῆς  στὴν   εὐρύτερη περιοχὴ τοῦ  Ἁλμυροῦ, ἤτοι  ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Νέας Ἀγχιάλου καὶ τῶν Μικροθηβῶν στὸ βόρειο μέρος της  μέχρι καὶ τὴν περιοχὴ τοῦ Πτελεοῦ  στὸνότιο μέρος της.

Γιὰ τὸν ἀκριβὴ προσδιορισμὸ τῆς θέσης τοῦ καθενὸς ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δεκαοκτὼ νεολιθικοὺς οἰκισμοὺς στὴν παροῦσα ἐργασία χρησιμοποιοῦμε   τὶς  ὀνομασίες μὲ τὶς  ὁποῖες ἀναφέρονται  ἀπὸ τοὺς ἐρευνητὲς καὶ τοὺς ἀνασκαφεῖς ἀρχαιολόγους καὶ οἱ ὁποῖες ταυτίζονται  μὲ τὶς  σημερινὲς ὀνομασίες τῶν θέσεων στὶς  ὁποῖες ἐντοπίστηκαν οἱ νεολιθικοὶ αὐτοὶ οἰκισμοί.

Καλύπτοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτό, ἀσφαλῶς αὐθαιρέτως, τὸ κενὸ τῆς  ἄγνωστης σὲ μᾶς ὀνομασίας τὴν ὁποία εἶχαν τότε οἱ οἰκισμοὶ αὐτοὶ – ἄν βεβαίως εἶχαν τότε ἰδιαίτερες ὀνομασίες- ἐπιδιώκουμε τὴν χαρτογραφικὴ ἀπεικόνισὴ τους γιὰ τὴν σαφέστερη κατατόπιση τῶν ἀναγνωστῶν καὶ τὴν ἐξοικείωση  μὲ τὴν σημερινὴ πραγματικότητα καὶ τὸν ἐντοπισμό τους  στὸν  γνωστὸ  σημερινὸ χῶρο.

Οἱ δεκαοκτὼ νεολιθικοὶ  οἰκισμοὶ  τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τοῦ Ἁλμυροῦ, ὅπως αὐτὴ   περιχαρακώθηκε παραπάνω, καὶ  οἱ ὁποῖοι θὰ περιγραφοῦν, σὲ μικρότερο ἤ μεγαλύτερο βαθμό,   στὴ συνέχεια τούτης τῆς ἐργασίας μας, εἶναι  οἱ παρακάτω: Διαβάστε περισσότερα

Περίοδοι Νεολιθικῆς Ἐποχῆς

Περίοδοι τῆς Νεολιθικῆς Ἐποχῆς

Ἡ Νεολιθικὴ Ἐποχή, σύμφωνα μὲ τὶς  γενικὲς παραδοχὲς τῆς πλειονότητας τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων καὶ τῶν ἀρχαιολόγων, θεωρεῖται ὅτι ἀρχίζει, περίπου,  ἀπὸ τὰ 6.700/6.500 χρόνια π.Χ. καὶ τελειώνει, πάλι περίπου, στὰ 3.300/3.100 χρόνια π.Χ.

Οἱ σχετικὲς διαφορετικὲς τοποθετήσεις καὶ ἐκτιμήσεις, μικρὲς ἤ μεγάλες, οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν μεταξὺ τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων, ὅπως καὶ τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τὰ ὁποῖα  παρατηροῦνται και ἐξετάζονται  ἀπὸ τοὺς εἰδικοὺς ἐπιστήμονες προκειμένου νὰ καταταχθεῖ    ἕνα εὕρημα Νεολιθικῆς Ἐποχῆς σ’ αὐτὴν ἤ καὶ σὲ κάποια  ἀπὸ τὶς  ἰδιαίτερες ὑποπεριόδους της στὶς  ὁποῖες χωρίζεται αὐτή, δὲν θὰ ἀναφερθοῦν  στὴν παροῦσα  ἐργασία, ἐπειδὴ θεωροῦμε ὅτι  βρίσκονται ἐκτὸς τῶν κυρίων καὶ βασικῶν ἐπιδιώξεων  καὶ  σκοπῶν της.

Ἐκτὸς αὐτῶντῶν λόγων τὰ δείγματα τῶν εὑρημάτων τὰ ὁποῖα  ἔχουν ἀποδώσει οἱ ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες τῶν δεκαοκτὼ  γνωστῶν καὶ ἐρευνημένων νεολιθικῶν οἰκισμῶν τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τοῦ Ἁλμυροῦ, μέχρι τώρα τοὐλάχιστον, δὲν εἶναι ἀρκετὰ σὲ ποσότητα ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ εἶναι ἀσφαλὴς καὶ τεκμηριωμένη  ἀντικειμενικῶς ἡ ἀντιπροσωπευτικότητά τους καὶ  ἀπὸ τὴν ἐξέτασὴ τους νὰ μποροῦν νὰ ἐξαχθοῦν τεκμηριωμένα καὶ ἀσφαλῆ συμπεράσματα  γιὰ  μία τέτοια λεπτομερέστερη κατάταξὴ τους.

Ἡ ὑπερτρισχιλιόχρονη αὐτὴ   χρονικὴ περίοδος τῆς Νεολιθικῆς Ἐποχῆς,  ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν μπορεῖ νὰ παρατηρηθεῖ μὲ ἀκριβὴ ἀσφάλεια στὴν περιοχὴ τοῦ Ἁλμυροῦ,  χωρίζεται σὲ τέσσερες ὑποπεριόδους: Διαβάστε περισσότερα

ἡ διαμόρφωση τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος τῆς περιοχῆς Ἁλμυροῦ κατὰ την Νεολιθικὴ Ἐποχή.

Τὸ φυσικὸ περιβάλλον τῆς περιοχῆς τοῦ Ἁλμυροῦ

καὶ  ἡ διαμόρφωσή του κατὰ τὴν Νεολιθικὴ Ἐποχὴ

Οἱ παλινολογικὲς καὶ παλαιογεωμορφολογικὲς ἔρευνες, οἱ ὁποῖες  ἔχουν πραγματοποιηθεῖ    κατὰ καιροὺς στὴν εὐρύτερη   περιοχὴ τοῦ  Ἁλμυροῦ, στῶν ὁποίων τὶς ἰδιαίτερες λεπτομερεῖς     πληροφορίες  δὲν θὰ ἀναφερθοῦμε  στὴν ἐργασία αὐτή, ἔχουν δείξει ὅτι ὁ ἁλμυριώτικος κάμπος στὰ χρόνια τῆς Νεολιθικῆς  Ἐποχῆς, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ  τῶν ὀκτὼ χιλιάδων (8.000) χρόνων,  περίπου, μέχρι τὴν ἐποχὴ τῶν τριῶν  χιλιάδων  (3.000), πάλι περίπου, χρόνων π.Χ.,  εἶχε γενικῶς τὴ μορφὴ μιᾶς ἀπέραντης σαβάνας.

Τὸ κλῖμα τῆς περιοχῆς τοῦ Ἁλμυροῦ, ὅπως καὶ ὁλόκληρης τῆς Θεσσαλίας γενικότερα, κατὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἦταν γενικῶς ξηρότερο  ἀπὸ αὐτὸ τῆς σημερινῆς  ἐποχῆς. Οἱ πεδιάδες τῆς εὐρύτερης περιοχῆς  τοῦ Ἁλμυροῦ, ὅπως καὶ τῶν ἄλλων ὅμοιων πεδινῶν περιοχῶν  τῆς Θεσσαλίας, καλύπτονταν κυρίως  ἀπὸ τεράστιους σὲ ἔκταση δρυμῶνες   μὲ βελανιδιές, φυλλοβόλες καὶ ἀειθαλεῖς, καὶ  ἄφθονο γρασίδι.

Ὑπολείμματα  τῶν προϊστορικῶν αὐτῶν θεσσαλικῶν δρυμώνων τῆς περιοχῆς τοῦ Ἁλμυροῦ ὑπῆρχαν καὶ διατηροῦνταν, σὲ ἀρκετὰ μεγάλες ἐκτάσεις, μέχρι καὶ τὸν 12ο αἰῶνα μ.Χ., μέχρι, δηλαδή, τὴν ἐποχὴ τῆς ἐγκατάστασης καὶ τῆς ἔναρξης τῆς αἰφνίδιας καὶ ἁλματώδους οἰκονομικῆς  καὶ ἐμπορικῆς  ἀνάπτυξης τῶν παραλιακῶν «Δύο Βυζαντινῶν Ἁλμυρῶν» ἤ, γιὰ νὰ κυριολεκτήσουμε, ἀφοῦ στὴν πραγματικότητα οἱ «Δύο Βυζαντινοὶ  Ἁλμυροί» ἦταν μία πόλη, μέχρι τὴν ἐποχὴ τῆς οἰκονομικῆς ἐμπορικῆς  ἀκμῆς  τοῦ «Βυζαντινοῦ Ἁλμυροῦ», ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὴν μεγαλύτερη ἀκμή του, κατὰ τὸ  χρονικὸ διάστημα  ἀπὸ τὸν 11ο ἕως καὶ τὸν 14ο μ. Χ. αἰῶνα.

Αὐτὴ ἦταν ἡ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία στὸν παραλιακὸ Βυζαντινὸ Ἁλμυρὸ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ  μὲ ἀνέλεγκτες ἁρπακτικὲς καὶ λεηλατικὲς ἐπεκτατικὲς προθέσεις καὶ διαθέσεις καὶ ἀναπτύχθηκαν μὲ γοργότατους ρυθμοὺς οἱ βενετικές, πισατικές, γενουατικὲς καὶ ἱσπανικὲς παροικίες μὲ τὶς  μεγάλες ναυτεμπορικὲς ἐπιχειρήσεις καὶ ἑταιρεῖες τους τὶς ὁποῖες  εἶχαν ἐγκαταστήσει στὸν Ἁλμυρό. Διαβάστε περισσότερα

Ἡ Νεολιθικὴ Ἐποχὴ στὴν περιοχὴ τοῦ Ἁλμυροῦ

  1. Νεολιθικὴ Ἐποχὴ

 

Εἰσαγωγικὸ σημείωμα

Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀπώλεια ἤ, ἔστω, τὴν «φαινομενικὴ» ἀπουσία  σαφῶν ἀποδεικτικῶν στοιχείων κατοίκησης κατὰ τὴν Παλαιολιθικὴ καὶ τὴν Μεσολιθικὴ Ἐποχὴ στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τοῦ Ἁλμυροῦ, ὑπάρχουν ἀναντίρρητα ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα κατοίκησης κατὰ τὴν τρίτη λιθικὴ περίοδο, τὴν Νεολιθικὴ Ἐποχἠ, τὴν ἐποχή, δηλαδή,  ἀπὸ τὰ ὀκτὼ χιλιάδες (8.000) χρόνια μέχρι, περίπου, τὰ τρεῖς χιλιάδες (3.000) χρόνια π. Χ.

Στὶς δύο κύριες πεδιάδες τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τοῦ Ἁλμυροῦ, τὴν πεδιάδα τοῦ Ἁλμυροῦ καὶ τὴν πεδιάδα τῆς Σούρπης, φυσικὸ διαχωριστικὸ ὅριο τῶν ὁποίων τυπικῶς θεωροῦμε   τὸ  ρέμα τῆς Κεφάλωσης, τὸν ἱερό, δηλαδή,    Ἄμφρυσσο Ποταμὸ τῆς ἀρχαίας ἐποχῆς, καὶ τὴν λοφοσειρὰ τῆς Ὄρθρης, ἡ ὁποία  καταλήγει στὴν πηγὴ τῆς Κεφάλωσης, ὅπως καὶ στὴν μικρότερη καὶ λιγότερο πεδινὴ   περιοχὴ τοῦ  Πτελεοῦ, ἡ κατοίκηση κατὰ τὴν Νεολιθικὴ Ἐποχὴ θεωρεῖται βέβαιη καθὼς αὐτὸ ἀποδεικνύεται  ἀπὸ τὰ πολλὰ σχετικὰ εὑρήματα, τὰ ὁποῖα  ἐντοπίστηκαν, συλλέχτηκαν καὶ μελετήθηκαν κατὰ τὶς σχετικὲς εἰδικὲς  ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες καὶ ἀνασκαφὲς οἱ ὁποῖες  πραγματοποιήθηκαν  στὶς περιοχὲς αὐτὲς ἀπὸ τοὺς ἀρχαιολόγους καὶ ἄλλους εἰδικοὺς ἐπιστήμονες. Διαβάστε περισσότερα